Geobsedeerd door notitieboekjes, agenda's, pennen en stickers...

Obsessies. Ik kan er over meepraten. Mijn grootste obsessie is toch vooral laarzen. Uren kan ik surfen op internet, op zoek naar die ene mooie droomlaars. Regelmatig komen er koeriersbedrijven aan de deur om een pakket laarzen af te leveren. En vaak gaan de laarzen weer net zo snel de deur uit, als dat ze er in gekomen zijn. Om dan weer op zoek te gaan naar de volgende laars.

Maar van jongs af aan, is er nog iets wat me ontzettend trekt. De titel van dit artikel zegt het al: notitieboekjes, agenda’s, pennen en stickers. Eigenlijk was ik het mij vroeger niet zo heel erg bewust. Of ik ben het gewoon vergeten. Maar zodra het nieuwe schoolseizoen weer van start ging, kon ik geen genoeg krijgen van al die kleurrijke agenda’s, mappen, schriften, schrijfblokken, pennen, stickers en noem het maar op. En wat dacht je van de felgekleurde, lekker ruikende dagboeken met gouden slotjes? Magisch gewoon!

Het begin van een nieuw (school) jaar….

Wanneer er een nieuw (school)jaar van start gaat, begint het. Al een aantal weken van tevoren liggen de nieuwste agenda’s in de winkel. Kleurrijke stapels, gesorteerd op grootte, thema en prijs. En ieder jaar zijn er nog leukere exemplaren dan het jaar daarvoor.

Ik kan er niet voorbij lopen zonder er op z’n minst een blik op te werpen. Vooral de roze gekleurde agenda’s pak ik even vast. Pink Ribbon, Disney of Forever Friends, Hoe overleef ik mezelf, de ontwerpers hebben hun creativiteit hoog ingezet. En terwijl ik het inkijk komen er allemaal ideeën in mij op. Ik ga hierin de belangrijkste momenten opschrijven, opfleuren met leuke foto’s, grappige stickers, in verschillende kleuren inkt. Ja ik ga er een heel eigen boekwerk van maken. Leuk voor later. Alhoewel ik weet dat hier niets van gaat komen.

Hetzelfde verhaal met notitieboekjes. Deze zijn het hele jaar te koop. Bij de Hema, de Bruna, de Action of zelfs de Kruidvat. Het ene notitieboek is nog fleuriger, grappiger of origineler dan de ander. En het kost bijna niets! Voor nog geen € 4,00 heb je de leukste exemplaren.

Inmiddels heb ik al diverse exemplaren in mijn bezit, compleet met grappige kaarten, stickers en kleurige pennen. Maar ze blijven allemaal onbeschreven.

Waarom…?

Ik begrijp het zelf eigenlijk niet goed. Laarzen, daar loop je nog op. Maar agenda’s en notitieboekjes waar je na de aanschaf bijna niet meer naar omkijkt? Een oergevoel? Een sleutelprikkel? Het blijft me een raadsel. Maar ook een obsessie.

Van lang naar kort haar...

Voor degenen die mij (nog) niet kennen, mijn haar is nog niet zo lang geleden een stuk korter geknipt. 21 cm korter, om precies te zijn. Een nogal wat rigoureuze stap, maar een stap waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb.

Twijfels...

Maar vóór dit definitieve besluit is een hoop tijd en twijfel vooraf gegaan. Ik denk terug aan mijn voornemen vier jaar geleden: als ik eenmaal lang haar heb, ga ik het krullen, opsteken en wat al niet meer. Maar eenmaal lang haar, bleek dit lastig te realiseren. Tijdgebrek vooral. Dus droeg ik mijn haar óf los, óf in een staart. Saai, sluik en treurig.

Eigenlijk gaf een vriendin mij het laatste zetje. ‘Armoedig is niet echt het goede woord' zei ze, 'maar korter stond je destijds gewoon leuker en vlotter.' Au! Dat deed zeer. Maar wel eerlijk.

Dit kan zeker weten beter. Er moet een frisse wind door. Of beter gezegd, een scherpe schaar. Gelukkig kan ik met mijn lange afgeknipte haar stichting ‘Haarwens’ blij maken. Mocht ik ooit spijt krijgen van deze stap, dan heb ik mogelijk nog iemand gelukkig kunnen maken met mijn lange lokken.

De knoop doorgehakt…

‘Oké, we zijn klaar. Dit is 'em. Het resultaat is echt mooi geworden.’ Ik kijk mezelf ietwat onzeker aan in de spiegel die de kapster mij voor houdt.

Toen ik mijn plannen een half uur geleden met haar besprak, waren er binnen mum van tijd afspraken gemaakt en zat ik nog geen vijf minuten later met een staart van 21 centimeter in mijn handen.

Van minuut tot minuut heb ik alle handelingen nauwlettend gevolgd. Ben ik dit? Doe ik dit? Vroeg ik mij onderwijl voortdurend af. Als het maar goed komt!

Wat anders! ‘Ik heb nog niet echt een wow-effect. Dit is echt wennen hoor’ vertrouw ik de kapster toe. Maar ik ben blij te bemerken nog steeds blij te zijn met mijn stap.

Reacties…

Ja, dat was nog even spannend. Hoe zou mijn omgeving reageren? ‘Leuk! Beter dan dat lange haar. Aardig gek. Sportief. Hip. Stoer.’ Reacties die voor mij een positieve opsteker zijn. Het experimenteren is begonnen. Hello new me!

Ik schrijf...

Genietend pak ik met mijn ene hand een chocolade bonbon van de etagère, terwijl ik met mijn andere hand een warme kop thee vasthoudt. Mijn ogen gaan terug naar het gezicht van mijn vriendin. Ze vertelt mij over haar laatste creatieve projecten.

Van binnen heb ik altijd bewondering voor haar. Ze is echt een bron van creativiteit. Zo erg, dat ze zichzelf regelmatig moet afremmen, omdat creativiteit eigenlijk een oneindige wereld is. Door haar enthousiasme weet ze me altijd aan te steken.

Terwijl ik met een slok thee het laatste stukje chocolade weg spoel, bedenk ik of ik haar zal vertellen dat ik al een jaar lang schrijf. Zou ze het niet raar vinden? vraag ik mijzelf af. Misschien gaat ze wel vragen waar ik over schrijf en krijg ik echt zo’n niet begrijpende blik. Of in ieder geval iets waardoor het onderwerp hierover stopt en ik nog onzekerder wordt.

Ik besluit dat zij graag over haar hobby’s praat, dus waarom ik dan niet? Iedereen heeft toch zo zijn of haar voorkeur?

‘Weet je waar ik eigenlijk al een jaar mee bezig ben?’ zeg ik dan in een gevallen stilte. ‘Nou?’ Vragend en nieuwsgierig tegelijk, kijkt ze mij aan. ‘Ik schrijf.’ Afwachtend peil ik haar reactie. ‘Oh echt? Wat leuk! Ik vind het ook net iets voor jou.’

Als ik al een reactie had verwacht, was het niet deze. ‘Echt waar? Waarom?’ ‘Nou, jij bent echt zo’n persoon die veel nadenkt. Überhaupt voordat je een keuze maakt. Maar jij denkt sowieso veel na over alles in het leven. Ik kan nogal impulsief zijn van mijzelf. Maar dat zie ik bij jou niet terug.’

En dan barst ik los. Ik vertel haar waarom ik het leuk vind, waarom het mij zoveel voldoening geeft en dat ik er eigenlijk van droom om een blog te beginnen. Een blog waarin ik mijn verhaal en tegelijkertijd mijn soort creativiteit kan laten gaan. Een leuk ogend geheel, leuke foto’s, diashows en gemonteerde presentaties. En natuurlijk pittige, grappige en pakkende artikelen. Gewoon mijn plekje op internet waar ik trots op kan zijn. Mijn ding.

Doen…!!!

Het advies van mijn lieve vriendin. Ze wist me creatief al te stimuleren, maar zeker ook mijn schrijfdroom weet ze leven in te blazen. Of liever gezegd, ze enthousiasmeert me en probeert het kleine vlammetje aan te wakkeren tot een vuur.

Zal ik over de drempel heen durven stappen? Zal ik nou eindelijk die blog starten? En zal ik trots en volmondig antwoord durven geven op de vraag: ‘Wat doe jij in je vrije tijd?’

Ik schrijf.