Het boek: ´Vlucht uit kamp 14´...

Het plan was dat Shin voorop zou gaan tot ze het hek voorbij waren, maar hij gleed uit en viel op zijn knieën op het met ijs bedekte patrouillepad. Park was als eerste bij het hek. Terwijl hij neerknielde, stak hij zijn armen, hoofd en schouders tussen de twee laagste rijen draad door.

Een fractie daarna zag Shin vonken en rook hij de lucht van brandend vlees. De meeste elektrische hekken die voor beveiliging zijn neergezet, schrikken overtreders af met een pijnlijke, maar bijzondere korte stroomstoot. Ze zijn niet bedoeld om te doden, maar om dieren en mensen af te schikken. Elektrische hekken die wel bedoeld zijn om te doden, worden gevoed door een constante stroom, waardoor mensen, door onwillekeurige spiersamentrekkingen, aan de draden blijven vastzitten, met verlamming en dood als gevolg.

Voordat Shin overeind kon komen, bewoog Park al niet meer. Misschien was hij al dood. Maar door het gewicht van zijn lichaam werd de onderste draad omlaag getrokken, waardoor die tegen de besneeuwde grond drukte en een klein gat in het hek veroorzaakte.

Zonder aarzeling kroop Shin over het lichaam van zijn vriend, waarbij dat als een soort isolatiekussen fungeerde. Terwijl hij zich door het hek wurmde, kon Shin de stroom voelen. Zijn voetzolen voelden aan alsof er naalden in werden gestoken.

Waar gaat het boek: ‘Vlucht uit kamp 14’ over…

Dit boek verhaalt het schokkende en waargebeurde verhaal van de Koreaans Shin. Hij is geboren in Kamp 14, in Noord Korea. Van jongs af aan zijn de kampregels er bij de kleine Shin ingestampt. Je mag niet niemand vertrouwen. Elk verdacht gedrag of aanwijzing op overtreding moet gerapporteerd worden. Iedere (oog)getuige van een misdrijf, die dit niet heeft gemeld wordt doodgeschoten. In het kamp moet iedereen ruim 15 uur per dag dwangarbeid verrichten. Er is nooit genoeg te eten en de mensen leiden er een traumatisch en uitputtend bestaan. Wanneer hij vier jaar oud is, maakt hij voor het eerst een executie mee. Bedoeld als voorbeeld, wat er gebeurd, wanneer je de kampregels overtreedt.

Op een nacht, wanneer Shin op één van zijn zeldzame verblijven bij zijn moeder is, betrapt hij zijn moeder en broer op een ontsnappingspoging. Shin ontvlucht het huis en meldt dit direct bij een bewaker. Die zet alles in gang om de moeder van Shin en zijn broer te arresteren. Omdat de bewaker Shin’s naam niet heeft gemeld, maar alle eer aan zichzelf houdt, wordt ook Shin gearresteerd en naar de ondergrondse gevangenis gebracht. Hier wordt hij gemarteld. Hij wordt boven een vuur gehangen, waardoor hij enorme brandwonden oploopt. Ze willen weten wat hij hiervan wist. Als Shin hen verteld dat hij de ontsnappingspoging heeft gemeld, wordt hij niet geloofd. Hij wordt gevangen gezet. Maar als later blijkt dat Shin toch de waarheid heeft verteld, mag hij uiteindelijk de gevangenis verlaten, waarna hij getuige is van de executie van zijn moeder en broer.

Aan het einde van zijn schoolcarrière in het kamp, wordt Shin te werk gesteld in een textielfabriek. Hier krijgt hij de opdracht bevriend te worden met een nieuw binnen gekomen gevangene, om meer informatie bij hem los te peuteren. Maar dit ontaard in een echte vriendschap. Shin komt meer te weten over de wereld buiten het werkkamp. Iets wat een eerste aanleiding is om daadwerkelijk aan een ontsnappingspoging te denken.

Tot slot…

Ik heb het boek met groeiende verbazing en ontzetting gelezen. Hoe is dit mogelijk? Wat een afschuwelijk en mensonterend leven leiden honderdduizenden Noord Koreanen in de werkkampen in Noord Korea.

Shin weet gelukkig op een wonderbaarlijke manier te ontsnappen. Maar ook na het werkkamp heeft de zwaar getraumatiseerde Shin, een zwaar en moeilijke psychische weg te gaan. Een boek wat ik iedereen kan aanraden.

Twijfel in de liefde...

‘Ik weet echt niet zo goed wat ik hier mee aan moet.’ In de bus op weg naar huis, vang ik het gesprek achter mij op. Eigenlijk kán ik het ook niet negeren, aangezien de persoon in kwestie haar verhaal op een behoorlijk volume voert.

Het is een gesprek tussen twee jonge meiden. Meiden die zich bezig houden met de liefde. Een onderwerp die mij op die leeftijd ook druk bezette.

‘Het is een heel tijdje goed gegaan. Maar sinds ik op vakantie ben geweest is íe zó afstandelijk. Ik moet iedere keer bellen. En als hij dan opneemt, dan geeft hij hele korte antwoorden. Pas wilde ik even langs gaan, maar hij wilde graag aan verslagen werken. Die wilde hij voor het einde van het jaar af hebben. En als ik dan later vraag hoe het met zijn studie staat, blijkt dat hij nog niet eens aan die verslagen is begonnen!’

‘Maar jullie hebben wel gezoend en zo?’ vraagt haar gesprekspartner. ‘Ja, ik was al lang blij dat het zo ver is gekomen. Het heeft twee jaar geduurd voordat hij mij eindelijk een beetje zag staan.’

Mijn gedachten gaan in een flits terug in de tijd. Een periode waarin ook ik flink geworsteld heb met mijn gevoel. Mijn eerste echte relatie. Iets wat zo mooi begon, maar wat toch na anderhalf jaar scheurtjes vertoonde. Scheurtjes, waarbij mijn gevoel alarm sloeg.

‘Als hij werkelijk altijd zo is, dan wil ik hier niet mee leven’ zei een stem in mij. Ik besloot het bespreekbaar te maken.

Hierop reageerde mijn ex-vriendje paniekerig. ‘Nee, nee, ik weet zeker dat wij voor elkaar gemaakt zijn. Ik vind, als je twijfelt aan een relatie, dan moet je er mee door gaan totdat je gevoel weer goed is.’

Persoonlijk vond ik dat een rare redenatie. ‘Maar als het gevoel niet van beide kanten goed is, dan is er toch alle reden voor om dit te stoppen?’ bracht ik er tegen in. ‘Nee, juist niet.’

Ik besloot het te proberen. Je wilt niet gelijk iets wat zo goed begon, aan de kant zetten. Dit worstelen duurde nog een half jaar. Een half jaar waarin de emoties van mijn ex-vriendje zo hoog opliepen, dat hij zijn frustraties uitte in lichamelijk geweld. Een harde les. Een les die mij deed voornemen de rest van mijn leven op mijn gevoel te vertrouwen.

Het liefst wil ik mij omdraaien naar het meisje in kwestie. Haar toeschreeuwen niet met zich te laten spelen. Het is wel een andere situatie dan die van mij. Maar volg in dit stadium van een relatie in vredesnaam je gevoel. Voelt het niet goed, stop er dan mee. Je bent nog jong, er liggen nog veel kansen en mogelijkheden. Richt je daar op!

Maar ik kan niets doen. Ik doe zelfs net alsof ik niets hoor. Stiekem hoop ik  dat ze de goede beslissing maakt.

Geluk is het enige wat zich vermenigvuldigt als je het deelt...

Geld maakt niet gelukkig. Iets wat we waarschijnlijk al vaak gehoord hebben. Wanneer je altijd de eindjes aan elkaar moet knopen denk je misschien wel bij jezelf: ‘maar het is wel makkelijk als je het hebt…’. En eigenlijk is dat wel zo. (Straat)arme mensen die ineens rijk worden gaan het leven zonniger inzien.

Maar uit onderzoek is gebleken dat mensen die genoeg middelen hebben om in hun basisbehoeften te voorzien bij een inkomensstijging tijdelijk een verhoging van hun geluksgevoel hebben. Na een jaar is daar niets meer van over. Sterker nog, mensen die geld weggeven, zijn gelukkiger dan mensen die het aan zichzelf besteden. Best interessant eigenlijk.

Delen maakt rijk

Wat is eigenlijk de definitie van delen? Als het over delen gaat zoals bedoeld in dit artikel is de definitie: samen met een ander gebruiken. Eigenlijk geef je iets zonder belang weg van jezelf. De ander hoeft er niets voor te doen (anders zou het ruilen worden).

De maatschappij van tegenwoordig lijkt te geloven dat geld gelukkig maakt. Het past ook niet bij de menselijke intuïtie om te delen. Bij kleine kinderen zie je al dat het lastig is. Als ze tien snoepjes hebben gekregen zijn die toch voor jou zelf? Delen moet dus al van jongs af aan worden aangeleerd.

Uit onderzoek is ook gebleken dat de meeste mensen denken gelukkiger te worden wanneer je geld aan jezelf besteedt, dan het te besteden aan iemand anders. Niets is minder waar. Het punt is dat je al snel te veel hebt, overvloed dus. Delen vanuit je overvloed maakt gelukkig. Wanneer je een stukje van jouw tijd, geld of rijkdom deelt voelen mensen zich speciaal. En het mes snijdt aan twee kanten. Je maakt iemand blij, maar je ervaart zelf ook een geluksgevoel. Eigenlijk verspreidt je jouw geluk. En gelukkige mensen zijn vrijgeviger en aardiger dan ongelukkige mensen. De cirkel is weer rond.

Maar er zijn nog meer interessante gevolgen. Wanneer jij dingen deelt dan reageert de omgeving daar op. Naar jou toe zal dezelfde houding terug komen. En geven of delen hoeft niet altijd geld te kosten.

Gratis

De mooiste dingen in het leven zijn namelijk gratis zoals een knuffel, een lach, vrienden, een kus, familie en liefde. Kijk om je heen wat de mensen in je omgeving nodig hebben. De één wil graag een welgemeend compliment, de ander een luisterend oor, de volgende weer een goed gesprek. Wat is het leven soms toch simpel.

Kortom, als iedereen op de wereld zou gaan delen (in de breedste zin van het woord) worden we allemaal een stuk gelukkiger. Dus, begin er vandaag nog mee!

Leuk psychologisch weetje...

Relaties opbouwen. Er komt een hoop bij kijken. Veelal passeren er processen waar wij ons totaal niet van bewust zijn, maar die wel een beslissende rol spelen. Zo schijnt bij het kiezen van een levenspartner bijvoorbeeld, de lichaamsgeur en de stem heel belangrijk te zijn.

In het leven hebben we verschillende soorten relaties. Denk aan familie, vrienden of collega’s. Hoe bouw je die relaties op? En wat speelt er eigenlijk allemaal onbewust mee?

Helaas ben ik geen deskundige. Al interesseren zulk soort onderwerpen mij wel. Vandaag liep ik toevallig tegen een artikel aan, die een leuk psychologisch weetje onthulde op het gebied van opbouwen van relaties. Een weetje die ik graag met jullie deel.

Lachen…

Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd, zo luidt het bekende gezegde. Lachen is gezond en het maakt je gelukkig. Dit komt omdat je tijdens het lachen het gelukshormoon endorfine aanmaakt. Maar bij het opbouwen van relaties speelt, lachen, ook een belangrijke rol.

Wanneer je met elkaar lacht, dit kan samen zijn, maar ook in een groep, zijn mensen namelijk eerder geneigd, persoonlijke informatie met elkaar te delen.

Eerder was er al bekend dat lachen gedrag stimuleert wat de ontwikkeling van relaties ten goede komt. Maar het hoe en wat, was nog niet duidelijk. Deze conclusie licht een klein tipje van de sluier op.

Onbewust…

Het grappige hieraan is dat de persoon in kwestie niet door heeft persoonlijke informatie te delen. Maar degene die de boodschap ontvangt merkt dat juist weer wel op.

Bij het opbouwen van relaties is het minder belangrijk dat je zelf het idee hebt persoonlijke informatie te onthullen. Het gaat er vooral om dat de ander het gevoel krijgt dat je openhartig bent. Dit schept vertrouwen en geeft de relatie verdieping.

Processen die onbewust verlopen, maar waar je door onderzoek juist bewust van kunt worden, kun je mogelijk in je voordeel inzetten. Observeer dit eens de komende tijd. Op je werk, in familieverband of gewoon hoe jij jezelf gedraagt, bij je vrienden. Wil je aan een relatie werken en verdiepen, probeer dan iets te vinden waar je allebei of allemaal om kunt lachen. Kijk een leuke comedy, snij een hilarisch onderwerp aan of pak een terrasje en lach (niet uitlachen natuurlijk) om de grote diversiteit in mensen. Ervaar en kijk wat er gebeurd. Het is het proberen waard, toch?

Pimpen... Leuk!!!

Creativiteit. Ik ben er van overtuigd dat het in iedereen zit. Waarschijnlijk denkt iedereen bij dit woord aan iets van handwerk, zoals breien, haken, kaarten maken, sieraden maken, taarten maken, schilderen enzovoorts. Echt van die typische dingen die je op de Kreadoe beurs zou kunnen vinden.

Toch strekt creativiteit zich veel verder uit. Ga eens na wat jij leuk vindt. Heb je groene vingers? Dan vindt je het vast leuk om de tuin er kleurig en gezellig uit te laten zien. Ben je een echte klusser? Dan is voor jou de uitdaging om iets, je huis bijvoorbeeld, mooi en waarschijnlijk het liefst voorzien met de laatste snufjes te bouwen of te bewerken. Of houdt je juist van schrijven? Ook dan kun je je creatieve geest de vrije loop laten in uiteenlopende onderwerpen en natuurlijk in geschreven tekst.

Pimpen…

Maar vanwaar deze inleiding? De laatste tijd zie je meer en meer dat mensen pimpen op allerlei gebied. Je kunt je telefoonhoesje pimpen, je agenda, een cadeautje, ja nagels, je laptop, je kleding, woonaccessoires, meubels, je terras, het konijnenhok, je camera, je fiets, je auto en noem het maar op.

Maar wat is nu eigenlijk de definitie van pimpen?

Pimpen is een werkwoord dat zoiets betekent als 'opleuken' of 'versieren', vaak op een manier die te overdreven of kitscherig is Het modewoord is afgeleid van het Engelse pimp, dat pooier betekent.

Pimpen is iets op een geheel eigen manier opleuken. Je geeft er geheel je eigen draai aan en dus zeg het tegelijk iets over jouw persoonlijkheid.

Pimpen hoeft niet duur te zijn…

Dat is nou het leuke van pimpen. Ideaal hiervoor zijn winkels zoals Action. Je hebt allerlei goedkope accessoires zoals (strass)stickertjes, glitters, vilten figuren, foam bloemen, nagelstickers, boekjes, woondecoratie artikelen, fotolijstjes, (geur)kaarsen en wat al niet meer.

Pas op, kan leuk zijn...maar verslavend...

Pimpen kan verslavend werken. Omdat het op zoveel gebieden mogelijkheden heeft, zal er een wereld voor je open gaan.

Wanneer je op Youtube een filmpje gaat bekijken over bijvoorbeeld het decoreren van een glazen fles tot woondecoratie accessoire, rol je van het ene idee in het andere, en van het ene onderwerp in het andere. En door er met anderen over te praten, zul je steeds meer mensen ontmoeten die het ook leuk vinden en die je ongetwijfeld nieuwe ideeën aan de hand doen.

Sterker nog, je zal hierdoor een creatieve geest van ontwikkelen. Als je er veel mee bezig bent, gaat je geest, ook on(der)bewust steeds meer en meer ideeën opgooien. Laat je er vooral in meeslepen en wordt een creatieve pimper...

Het brein achter...

Met uitgestoken hand komt ze op mij af lopen. Een jonge meid in een zwart tricot jurkje, met een bijpassende zwarte legging, een paar hippe sneakers eronder, een hoge staart en een pony boven haar opvallende lichte blauwe ogen. In een flits zie ik haar donker gelakte nagels. Haar sjaal met print maakt de outfit af.

Een doorsnee persoon eigenlijk. Ze loopt voor ons uit terwijl ze de deur open houdt bij haar kantoor. Een ruimte met een duidelijke vrouwelijke touch. Gezellige plantjes, een hip bankje, een tafeltje met thee, suiker en melk, mooie posters aan de muur, en fel gekleurde accessoires op het bureau.

Terwijl ze koffie voor ons haalt, bewonderen we een poster met gehaakte woonaccessoires. Een overzicht vol creatieve ideeën. Een Pinterest in het piepklein.

Terwijl we de koffie aangereikt krijgen geef ik een compliment voor de poster vol creatie ideeën. ´Haak je zelf ook?´ vraag ik. ´Eh, ja´ antwoord ze. ´Maak jij ook dit soort dingen die op de poster staan?´ vraag ik vervolgens, terwijl ik naar de poster wijs. ´Ja, die heb ik allemaal zelf gemaakt.´ Verrast kijk ik haar aan. ´Ja, die foto´s zijn ook van mijn hand´ gaat ze verder.  ´Via Instagram kan je heel simpel een zo´n poster laten maken, en dat heb ik met mijn eigen foto´s gedaan.´

Het hek van de dam…

Dit is een eerste aanzet voor een heel gesprek. Want ja, wanneer je gezamenlijke interesses hebt, loopt een conversatie vlot, zo niet uit (de hand). Je staat tenslotte niet iedere dag oog in oog met een vrouw die zelf haak patronen ontwerpt, workshops geeft, een eigen website heeft, interviews heeft gehad met bekende vrouwenbladen en zelfs bezig is een eigen boek te schijven die dit voorjaar gaat verschijnen.

Bescheiden….

´Maar, als ik vragen mag,´ zeg ik, ´wat doe je dan eigenlijk hier op kantoor achter een computerscherm?´ Lachend vertelt ze mij dat ze zowel van haar werk, als haar hobby houdt. ´Nou, als ik met zulke bijzondere talenten was gezegend, had ik mij daar volledig op gestort en het onderste uit de kan gehaald´ vertel ik haar stellig. ´Tja, het is een uit de hand gelopen hobby. Ik kan er gewoon mijn ei in kwijt en dat is toch leuk, als je dat naast je werk kunt doen?´

Deze bescheidenheid verbaasd me, maar het siert haar. Iets vol overgave en passie beoefenen zonder commerciële of financiële beweegredenen, brengen creaties voort waarin de liefde van de maker voelbaar is.

Little things can make a big difference...

Uitgerust en relaxed duw ik mijn winkelwagentje door de paden van de supermarkt. Het weekend is goed begonnen. Ik heb lekker uitgeslapen, op mijn gemakje ontbeten. En na de lunch ben ik op pad gegaan om de boodschappen in te slaan. Een lekkere tijd, want de grootste drukte is dan voorbij.

Ik sla het pad van de persoonlijke verzorgingsartikelen in. Normaal gesproken loop ik hier altijd snel door heen. Maar vandaag bekijk ik eens de haar-afdeling wat beter. Mijn kapster had van de week een antiklitborstel. Iets wat mij ook wel handig lijkt. Mijn ogen glijden langs de diverse haarborstels. ‘Little things can make a big difference’ staat er op de borstels. Helaas hangt er geen antiklitborstel bij. Maar het gezegde vind ik erg grappig en blijft me bij.

De fabrikant heeft deze spreuk creatief toegepast. Een simpele haarborstel kan inderdaad het verschil maken. Je haar veranderd van een warrige bos, in een glanzend, representatieve en verzorgd geheel. Dat kunnen veel vrouwen waarschijnlijk beamen. Het is voor mij daarom ook een ‘accessoire’ wat standaard in mijn handtas zit.

Maar het dagelijks leven zit vol met kleine dingen die een groot verschil kunnen maken:

• Een glimlach;
• Een knipoog;
• Een luisterend oor;
• Een arm om je schouder;
• Een lekker kopje koffie of thee;
• Een (zelfgebakken) lekkernij (chocolade muffins, mmmmmmm…)
• Een kaartje;
• Onverwachts aangeboden hulp;
• Een gezellige borrel bij vrienden of familie;
• Inzet van vrijwilligers (voor een goed doel);
• Een haarborstel ;-)
• ….

Het grote verschil, dat kun je zelf zijn…

Ik denk dat iedereen voor zijn of haar situatie iets toepasselijks kan bedenken, welke kleine dingen jouw dag of jouw leven opfleurt, positieve energie geeft of gewoon de moeite waard maakt.

Maar heb je er wel eens bij stil gestaan dat ook jij het verschil kan maken? De moeite is misschien heel klein, maar het kan zomaar zijn, dat het voor een ander hét verschil maakt.

Geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt…

En dat hoeft niet eens wat te kosten. Veel dingen in het leven zijn gratis. Kijk maar eens naar het lijstje hier boven. Biedt dat oude vrouwtje je hulp aan, als je ziet dat ze moeite heeft om met haar rollator op de stoep te komen. Glimlach naar iedereen die je tegenkomt, sta open en positief naar de wereld, stuur eens een kaartje naar je moeder, gewoon omdat je van haar houdt, of neem wat lekkers mee voor bij de koffie op je werk. En, wie goed doet, wie goed ontmoet. Geluk zit eigenlijk in een klein hoekje!

Het boek: ´Vlucht uit het paradijs´...

De man die het voortouw had genomen bij het in elkaar slaan van mijn oom kwam dichterbij, de geur van zweet en dood was overweldigend. Ik keek in zijn donkere ogen die schitterden van de adrenaline en waarin ik geen enkele menselijk emotie herkende. Zijn zure adem rook naar alcohol. Met een soepele houw sneed hij mijn buik open. Ik voelde plakkerig bloed langs mijn dijen lopen, maar ik was te geschokt om  pijn te voelen. Ik bleef mezelf maar voorhouden dat ik Jean-Luc moest oppakken, dat ik niet van hem gescheiden mocht worden.

Ik viel op de grond, te zwak om me te bewegen. Ik voelde hoe armen me optilden en ik wist door de geur van verrotting en door het weke vlees en de harde botten dat ik op een stapel lijken was gegooid. Toen werd alles zwart.

Waar gaat het boek: ‘Vlucht uit het paradijs’ over…?

Dit is het waargebeurde verhaal over Leah Chishugi. Zij overleeft de volkerenmoord in Rwanda tussen Hutu’s en de Tutsi’s.

Het begin van het boek vertelt het tot dan toe onbezorgde leventje van Leah. Ze komt uit een welvarend gezin en kent geen gebrek. Ze geniet van haar werk als model. Als ze zestien is raakt ze plotseling zwanger. Vervolgens trouwt ze met de liefde van haar leven. Ondanks de ongeplande situatie genieten ze van elkaar als gezin.

Tot 6 april 1994. Terwijl ze met vrienden en haar zoontje, gezellig in een restaurant vlak bij het vliegveld zit te eten, is ze getuige van de aanslag op de Rwandese president Juvénal Habyarimana en de president van Burundi, Cyprien Ntaryamira. Het daarop volgende moment begint de volkerenmoord waarbij de Hutu’s de ‘Tutsikakkerlakken’ afslachten. Leah en haar zoontje weten op wonderbaarlijke wijze te ontkomen. Ze vluchten voor hun leven en ontglippen diverse keren ternauwernood aan de dood. Het uiteindelijke doel van hun vlucht is Zuid-Afrika. In de overtuiging dat haar geliefde en haar familie het niet hebben overleefd probeert ze een nieuwe toekomst op te bouwen.

Tot slot…

In het besef dat zich dit allemaal in mijn kindertijd ver van mijn bed afspeelde doet het bloed in je aderen stollen bij het lezen van dit verhaal. Ongelofelijk hoe een jong meisje, die uiteindelijk maar zeven jaar ouder is dan mij, dit allemaal heeft moeten meemaken. Terwijl ik hier mijn rustige leventje leidt, is zij voor de rest van haar leven getekend. Een ongekend verhaal van een ongekend sterke jonge vrouw.

That´s the thing about books...

Boeken. Ik kan er geen genoeg van krijgen. En gelukkig is dit een onuitputtelijke bron aangezien het aanbod jaarlijks aanzienlijk wordt uitgebreid. Helaas ontbreekt het mij aan tijd. Maar de spaarzame uurtjes in de bibliotheek beleef ik met volle aandacht. Al die kasten vol met boeken. Gesorteerd op auteurs en herkenbaar aangeduid in genre. Een leeshoek met allerhande tijdschriften over wetenschap, psychologie, dieren, roylaties, of gewoon lekkere vrouwenpraat.

That’s the thing about books...

Als echte boekenliefhebber verbergen de bladzijden tussen de kaften iets geheimzinnigs waarvan ik alle details wil ontrafelen. Zeker wanneer je de achterkant van het betreffende boek leest en je nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd, lokt het boek mij mee op reis te gaan. Een reis naar een onbekende wereld. Een wereld die je terug doet keren in de tijd, in een fantasierijke omgeving doet belanden of een waarvan je, na de waarheid te hebben gezien (of liever gezegd, gelezen), liever ver vandaan blijft. Maar in ieder geval een wereld waarvan je graag kennis wilt nemen.

...they let you travel without moving your feet…

Want dat is wat boeken doen. Je stapt even uit de wereld waarin jij je daadwerkelijk bevindt. In je geest kruip je in de huid van anderen. Ga je mee in hun gedachtewereld, kijk op het leven, en mogelijke problemen.

Een pakkend gezegde…

Dit leuke gezegde sprak mij direct aan. Gewoon, omdat het zo herkenbaar voor mij is. Natuurlijk is het niet te vergelijken met een reis die je zelf onderneemt. Maar een goede schrijver laat je de woorden, de zinnen, het verhaal van begin tot eind verslinden. Je wordt op de één of andere manier deel van het geheel door over de schouders van mensen mee te mogen kijken, mee te mogen voelen en zelfs meer te mogen weten dan de omgeving van deze personen. Je lacht, je huilt, je wenst en hoopt.

De reis ligt vast. Invloed kun je niet meer uitoefenen. Wel kun je de gedeelten die je minder aanspreken overslaan. Je hebt zelfs de mogelijkheid eerst de afloop te lezen, alvorens mee op reis te gaan (doe ik zelf overigens niet, omdat het alle spanning van het verhaal af haalt).

Verslavend...

Lezen is verslavend. Steeds weer op zoek naar dat ene verhaal waarin er een wereld voor je open gaat. Een wereld die jouw kijk op de wereld bevestigt, bijstelt of juist in verwarring brengt. Het is allemaal mogelijk in de wereld van letters, woorden, zinnen en verhalen.

Champignons, I love it...

Gezond en lekker eten. Het is iets wat hand in hand kan gaan. En het leuke is, gezond en lekker hoeft helemaal niet duur te zijn. Vandaag de dag zijn Superfoods een hele hype, maar daarom ook niet bepaald goedkoop. Je krijgt bijna het idee, dat je, om gezond te willen eten flink in de buidel zal moeten tasten. Maar niets is minder waar. Wanneer je je er goed  in verdiept, vindt je in de plaatselijke supermarkt, vooral op de groente- en fruitafdeling, veel gezond voor een leuke prijs.

Vorig jaar maakte ik kennis met het boek: ‘De Voedselzandloper’. Een inspirerende eyeopener, die mij aanspoorde gezondere gewoonten aan te wenden. Minder brood, rijst, aardappels en zuivel. En meer groente, fruit, goed vlees en gezonde granen.

In zijn boek raadt de schrijver aan om in plaats van aardappels, meer champignons te eten. Nou ben ik al niet zo’n aardappeleter, en champignons waardeer ik sinds mijn jeugd bijzonder. Doordat ik hierdoor vaker champignons op het menu zette, raakte ik helemaal verslingerd aan deze witte paddenstoelen.

Bron van bouwstoffen en slankmakers...

Wist je trouwens dat champignons ook nog eens heel gezond zijn? Zo bevatten ze vitamine B2 en B3. Vitaminen die helpen om meer energie uit je voeding te halen. Daarnaast bevatten champignons foliumzuur, mineralen zoals kalium en fosfor, vezels en koper. 100 gram gebakken champignons geven je al 30% van de hoeveelheid koper die je dagelijks nodig hebt.

En, champignons bevatten weinig tot geen calorieën, zouten en vetten. Maar daarnaast heeft het wel een hoog gehalte aan vocht (90%), eiwitten en voedingsvezels. Hierdoor voel je je eerder verzadigd en krijg je minder snel trek. Ideaal voor de lijn.

Rauwe champignons… liever niet….

Zelf ben ik nog nooit op het idee gekomen om champignons rauw te eten. Per toeval hoorde ik van een collegaatje dat rauwe champignons in België een populaire snack is. Maar champignons rauw eten is ten sterkste af te raden. Ten eerste bevatten champignons mogelijk stoffen die kankerverwekkend zijn. En ten tweede groeien champignons vooral op paardenmest. Paardenmest bevat ontzettend veel slechte bacteriën. Bij verhitting doodt je deze bacteriën, waardoor je het veilig kunt eten. Maar eet dit liever dus niet rauw.

Zo als ik mijn artikel begon, kunnen lekker, gezond en goedkoop prima samen gaan. En bij champignons is dit zeker het geval. Een bakje champignons kost bij de Jumbo 0,75 cent. Per persoon kun je makkelijk twee keer met zo’n bakje  doen. Een hele goede keuze dus! Eet smakelijk!

Nature 3d....

Ontsnap aan het gewone en maak een reis naar een magische plek. Afrika. Een woeste onderwereld, buitenaardse woestijnen, fantastische oceanen, bevroren bergtoppen. De veelgeprezen makers van ‘Earth’ brengen u een unieke ervaring in spectaculair 3D. ‘s Werelds wonderbaarlijke continent zoals u het nog nooit zag.’

Ingespannen volg ik de trailer van Nature 3D. De aankondiging las ik die morgen in ochtendkrant: ‘Metro’. Aangezien ik dol ben op natuur documentaires zou ik, zeker na het zien van de trailer, deze film niet willen missen.

‘Die mieren, sprinkhanen, spinnen, slangen, krabbetjes, hagedisjes en kameleons zo ontzettend uitvergroot in 3D voor je neus, is niets voor mij. Daar ga ik alleen maar eng van dromen.’ Vastberaden en onvermurwbaar kijkt mijn lief mij aan. Ik moet vaststellen of alleen, of met ander gezelschap de bioscoop met een bezoek te vereren.

En gelukkig vond ik een enthousiaste medestander in mijn vriendin. Verwachtingsvol gingen we vanmiddag naar de filmzaal waar we onze 3D-bril in ontvangst namen en richting onze gereserveerde stoel liepen. Een verwachting waar we zeker niet in beschaamd zijn.

Griezelig, spectaculair en indrukwekkend….

Zoals de trailer al deed vermoeden kom je in deze 3D voorstelling letterlijk oog in oog te staan met dieren die duizenden malen kleiner zijn dan wij. Insecten die er normaal gesproken klein en vredig uitzien, blijken uitvergroot een monsterlijk voorkomen te hebben.

De kameleon met zijn altijd lachende snoet, is levensgroot een meedogenloze jager. En de grote indrukwekkende, niets ontziende olifant, blijkt een heus sociaal dier te zijn. Eén voor allen en allen voor één.

Natuurelementen, als water, onweer, vulkanen, vrieskou en de kracht van zonneschijn komt aan bod. Maar ook de levende natuur en wezens hebben een zeer prettige en aanwezige rol. Van piepklein tot enorm groot, van jong tot volwassen, van leven in het water, op het land en in de lucht, van leven, overleven en gegeten worden.

In een ademloze aaneenschakeling kwam het leven in al zijn vormen op onze planeet in een notendop voorbij.

Wow, ben ik daar een inwoner van? Wat zeg ik? Ik maak ónderdeel uit van deze prachtige planeet. Maar ben het mij de het grootste gedeelte van de tijd niet eens bewust. Zonde eigenlijk.

Gelukkig zijn er mensen in de wereld die er hun passie van hebben gemaakt om dit te onderzoeken, vast te leggen en op een aantrekkelijk manier bij ons onder de aandacht te brengen. Chappeau voor de makers!