Twijfel in de liefde...

‘Ik weet echt niet zo goed wat ik hier mee aan moet.’ In de bus op weg naar huis, vang ik het gesprek achter mij op. Eigenlijk kán ik het ook niet negeren, aangezien de persoon in kwestie haar verhaal op een behoorlijk volume voert.

Het is een gesprek tussen twee jonge meiden. Meiden die zich bezig houden met de liefde. Een onderwerp die mij op die leeftijd ook druk bezette.

‘Het is een heel tijdje goed gegaan. Maar sinds ik op vakantie ben geweest is íe zó afstandelijk. Ik moet iedere keer bellen. En als hij dan opneemt, dan geeft hij hele korte antwoorden. Pas wilde ik even langs gaan, maar hij wilde graag aan verslagen werken. Die wilde hij voor het einde van het jaar af hebben. En als ik dan later vraag hoe het met zijn studie staat, blijkt dat hij nog niet eens aan die verslagen is begonnen!’

‘Maar jullie hebben wel gezoend en zo?’ vraagt haar gesprekspartner. ‘Ja, ik was al lang blij dat het zo ver is gekomen. Het heeft twee jaar geduurd voordat hij mij eindelijk een beetje zag staan.’

Mijn gedachten gaan in een flits terug in de tijd. Een periode waarin ook ik flink geworsteld heb met mijn gevoel. Mijn eerste echte relatie. Iets wat zo mooi begon, maar wat toch na anderhalf jaar scheurtjes vertoonde. Scheurtjes, waarbij mijn gevoel alarm sloeg.

‘Als hij werkelijk altijd zo is, dan wil ik hier niet mee leven’ zei een stem in mij. Ik besloot het bespreekbaar te maken.

Hierop reageerde mijn ex-vriendje paniekerig. ‘Nee, nee, ik weet zeker dat wij voor elkaar gemaakt zijn. Ik vind, als je twijfelt aan een relatie, dan moet je er mee door gaan totdat je gevoel weer goed is.’

Persoonlijk vond ik dat een rare redenatie. ‘Maar als het gevoel niet van beide kanten goed is, dan is er toch alle reden voor om dit te stoppen?’ bracht ik er tegen in. ‘Nee, juist niet.’

Ik besloot het te proberen. Je wilt niet gelijk iets wat zo goed begon, aan de kant zetten. Dit worstelen duurde nog een half jaar. Een half jaar waarin de emoties van mijn ex-vriendje zo hoog opliepen, dat hij zijn frustraties uitte in lichamelijk geweld. Een harde les. Een les die mij deed voornemen de rest van mijn leven op mijn gevoel te vertrouwen.

Het liefst wil ik mij omdraaien naar het meisje in kwestie. Haar toeschreeuwen niet met zich te laten spelen. Het is wel een andere situatie dan die van mij. Maar volg in dit stadium van een relatie in vredesnaam je gevoel. Voelt het niet goed, stop er dan mee. Je bent nog jong, er liggen nog veel kansen en mogelijkheden. Richt je daar op!

Maar ik kan niets doen. Ik doe zelfs net alsof ik niets hoor. Stiekem hoop ik  dat ze de goede beslissing maakt.